نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و بهرام گور - ۷

برگزیده هایی از شاهنامه ی فردوسی

**

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و بهرام گور - ۷

***

بهرام گور و اژدها

***

شنگل، شاه هند، به بهرام بد گمان ست و از او احساس خطر میکند. به همین خاطر به برداشتن بهرام از سر راه خود می اندیشد:

چنین گفت شنگل به یاران خویش/بدان تیزهش رازداران خویش-

که من زین فرستاده ی شیرمرد/گهی شادمانم گهی پر ز درد-

گر از نزد ما سوی ایران شود/ز بهرام قنوج ویران شود-

چو کهتر چنین باشد و مهتر اوی/نماند برین بوم ما رنگ و بوی-

همه شب همی کار او ساختم/یکی چاره ی دیگر انداختم-

فرستمش فردا بر اژدها/کزو بیگمانی نیابد رها-

نباشم نکوهیده ی کار اوی/چو با اژدها خود شود جنگجوی - 

بدو گفت شنگل که چندین بلاست/بدین بوم ما در یکی اژدهاست-

به خشکی و دریا همی بگذرد/نهنگ دم آهنگ را بشمرد-

توانی مگر چاره یی ساختن/ازو کشور هند پرداختن؟-

به ایران بری باژ هندوستان/همه مرز باشند همداستان؟-

بهرام می پذیرد:

به ایرانیان گفت بهرام گرد/که این را به دادار باید سپرد-

مرا گر زمانه بدین اژدهاست/به مردی فزونی نگیرد نه کاست – 

کمان را به زه کرد و بگزید تیر/که پیکانش را داده بد زهر و شیر-

بران اژدها تیرباران گرفت/چپ و راست جنگ سواران گرفت-

به پولاد پیکان دهانش بدوخت/همی خار زان زهر او برفروخت-

دگر چار چوبه بزد بر سرش/فرو ریخت با زهر خون از برش-

تن اژدها گشت زان تیر سست/همی خاک را خون زهرش بشست-

یکی تیغ زهرآبگون برکشید/به تندی دل اژدها بردرید-

به تیغ و تبرزین بزد گردنش/به خاک اندر افگند بیجان تنش-

به گردون سرش سوی شنگل کشید/چو شاه آن سر اژدها را بدید -

بهادر امیرعضدی

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و بهرام گور – ۶

برگزیده هایی از شاهنامه ی فردوسی

***

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و بهرام گور – ۶

***

بهرام گور و اژدها: 

سه دیگر چو بفروخت خورشید تاج/زمین زرد شد کوه و دریا چو عاج-

به نخچیر شد شهریار دلیر/یکی اژدها دید چون نره شیر-

به بالای او موی زیر سرش/دو پستان بسان زنان از برش- 

کمان را به زه کرد و تیر خدنگ/بزد بر بر اژدها بیدرنگ-

دگر تیز زد بر میان سرش/فروریخت چون آب خون از برش-

فرود آمد و خنجری برکشید/سراسر بر اژدها بردرید-

یکی مرد برنا فروبرده بود/به خون و به زهر اندر افسرده بود-

بران مرد بسیار بگریست زار/وزان زهر شد چشم بهرام تار-

وزانجا بیامد به پرده سرای/می آورد و خوبان بربط سرای - 

بهادر امیرعضدی

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و اسکندر - ۵

برگزیده هایی از شاهنامه ی فردوسی

***

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و اسکندر - ۵

***

اسکندر و اژدها:

 یکی اژدهایست زان روی کوه/که مرغ آید از رنج زهرش ستوه - 

چو گاه خورش درگذشت اژدها/بیامد چو آتش بران تند جا-

سکندر بفرمود تا لشکرش/یکی تیرباران کنند ازبرش-

بزد یک دم آن اژدهای پلید/تنی چند ازیشان به دم درکشید-

بفرمود اسکندر فیلقوس/تبیره به زخم آوریدند و کوس-

همان بیکران آتش افروختند/به هرجای مشعل همی سوختند-

چو کوه از تبیره پرآواز گشت/بترسید ازان اژدها بازگشت-

چو خورشید برزد سر از برج گاو/ز گلزاربرخاست بانگ چکاو-

چو آن اژدها را خورش بود گاه/ز مردان لشکر گزین کرد شاه-

درم داد سالار چندی ز گنج/بیاورد با خویشتن گاو پنج-

بکشت و ز سرشان برآهیخت پوست/بدان جادوی داده دل مرد دوست-

بیاگند چرمش به زهر و به نفت/سوی اژدها روی بنهاد تفت-

مران چرمها را پر از باد کرد/ز دادار نیکی دهش یاد کرد-

بفرمود تا پوست برداشتند/همی دست بر دست بگذاشتند-

چو نزدیکی اژدها رفت شاه/بسان یکی ابر دیدش سپاه-

زبانش کبود و دو چشمش چو خون/همی آتش آمد ز کامش برون-

چو گاو از سر کوه بنداختند/بران اژدها دل بپرداختند  - 

فرو برد چون باد گاو، اژدها/چو آمد ز چنگ دلیران رها-

چو از گاو پیوندش آگنده شد/بر اندام زهرش پراگنده شد-

همه رودگانیش سوراخ کرد/به مغز و به پی راه گستاخ کرد-

همی زد سرش را بران کوه سنگ/چنین تا برآمد زمانی درنگ-

سپاهی بروبر ببارید تیر/به پای آمد آن کوه نخچیرگیر-

وزان جایگه تیز لشکر براند/تن اژدها را همانجا بماند-  

بهادر امیرعضدی

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و اسفندیار - ۴

برگزیده هایی از شاهنامه ی فردوسی

***

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و اسفندیار - ۴

***

اسفندیار و اژدها در خوان سوم:

بفرمود تا درگران آورند/سزاوار چوب گران آورند-

یکی نغز گردون چوبین بساخت/به گرد اندرش تیغها در نشاخت-

به سر بر یکی گرد صندوق نغز/بیاراست آن درگر پاک مغز-

به صندوق در مرد دیهیم جوی/دو اسپ گرانمایه بست اندر اوی-

نشست آزمون را به صندوق شاه/زمانی همی راند اسپان به راه-

زرهدار با خنجر کابلی/به سر بر نهاده کلاه یلی-

چو شد جنگ آن اژدها ساخته/جهانجوی زین رنج پرداخته-

دگر روز چون گشت روشن جهان/درفش شب تیره شد در نهان-

پشوتن بیامد سوی نامجوی/پسر با برادر همی پیش اوی-

بپوشید خفتان جهاندار گرد/سپه را به فرخ پشوتن سپرد-

بیاورد گردون و صندوق شیر/نشست اندرو شهریار دلیر-

دو اسپ گرانمایه بسته بر اوی/سوی اژدها تیز بنهاد روی-

ز دور اژدها بانگ گردون شنید/خرامیدن اسپ جنگی بدید-

ز جای اندرآمد چو کوه سیاه/تو گفتی که تاریک شد چرخ و ماه- 

دو چشمش چو دو چشمه تابان ز خون/همی آتش آمد ز کامش برون-

چو اسفندیار آن شگفتی بدید/به یزدان پناهید و دم درکشید-

همی جست اسپ از گزندش رها/به دم درکشید اسپ را اژدها-

دهن باز کرده چو کوهی سیاه/همی کرد غران بدو در نگاه-

فرو برد اسپان چو کوهی سیاه/همی کرد غران بدو در نگاه-

فرو برد اسپان و گردون به دم/به صندوق در گشت جنگی دژم-

به کامش چو تیغ اندرآمد بماند/چو دریای خون از دهان برفشاند-

نه بیرون توانست کردن ز کام/چو شمشیر بد تیغ و کامش نیام-

ز گردون و آن تیغها شد غمی/به زور اندر آورد لختی کمی-

برآمد ز صندوق مرد دلیر/یکی تیز شمشیر در چنگ شیر-

به شمشیر مغزش همی کرد چاک/همی دود زهرش برآمد ز خاک-

ازان دود برنده بیهوش گشت/بیفتاد و بیمغز و بیتوش گشت-

پشوتن بیامد هماندر زمان/به نزدیک آن نامدار جهان-

جهانجوی چون چشمها باز کرد/به گردان گردنکش آواز کرد-

که بیهوش گشتم من از دود زهر/ز زخمش نیامد مرا هیچ بهر-

ازان خاک برخاست و شد سوی آب/چو مردی که بیهوش گردد به خواب-

ز گنجور خود جامهی نو بجست/به آب اندر آمد سر و تن بشست-

بیامد به پیش خداوند پاک/همی گشت پیچان و گریان به خاک-

همی گفت کین اژدها را که کشت/مگر آنک بودش جهاندار پشت-

سپاهش همه خواندند آفرین/همه پیش دادار سر بر زمین-

نهادند و گفتند با کردگار/توی پاک و بیعیب و پروردگار-

بهادر امیرعضدی

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و گشتاسب - ۳

برگزیده هایی از شاهنامه ی فردوسی

***

نقش رازگونه ی اژدها در شاهنامه - اژدها و گشتاسب - ۳

*

گشتاسب و اژدها:

چو هیشوی کوه سقیلا بدید/به انگشت بنمود و خود را کشید-

خود و اهرن از جای گشتند باز/چو خورشید برزد سنان از فراز-

جهانجوی بر پیش آن کوه بود/که آرام آن مار نستوه بود- 

چو آن اژدها برز او را بدید /به دم سوی خویشش همی درکشید-

چو از پیش زین اندر آویخت ترگ/برو تیر بارید همچون تگرگ-

چو تنگ اندر آمد بران اژدها/همی جست مرد جوان زو رها-

سبک خنجر اندر دهانش نهاد/ز دادار نیکی دهش کرد یاد-

بزد تیز دندان بدان خنجرش/همه تیغها شد به کام اندرش-

به زهر و به خون کوه یکسر بشست/همی ریخت زو زهر تا گشت سست-

به شمشیر برد آن زمان دست شیر/بزد بر سر اژدهای دلیر-

همی ریخت مغزش بران سنگ سخت/ز باره درآمد گو نیکبخت-

بکند از دهانش دو دندان نخست/پس آنگه بیامد سر و تن بشست-

خروشان بغلتید بر خاک بر/به پیش خداوند پیروزگر-

بهادر امیرعضدی